Creaconference 2008 – newsflash 2 – we komen op dreef

Om een of andere onduidelijke reden, kon ik vanochtend blijkbaar niet de juiste locatie vinden voor de startsessie om 7u30. De avondactiviteiten van gisteren hadden hier uiteraard helemaal niks mee te maken. Gewoon ontbijten dus (of wat ze daar in Villa Balbi onder verstaan) en vol goede moed naar het vervolg van ons CPS programma. De opening ging echter al meteen de mist in: “we failed”. Maar dat bleek dan ook juist de bedoeling. Een leuke energiser/ice breaker om te onderstrepen dat fouten maken echt mag.

Het echte werk begon met een herhaling van wat we gisteren meegekregen hadden: de verschillende fases van CPS. De rest van de voormiddag hebben we besteed aan het uitdiepen van het middenstuk: ‘assessing the situation’ – hier speel je dokter en stel je een diagnose en het eerste blok: ‘the clarification’. In de divergente stuk hiervan wil je de visie bloot leggen – je doet aan wishful thinking. De convergente tegenhanger hierin wil uit de visie de ‘chalenge’ distileren. Van daaruit gaan we verder naar de ideegeneratie maar die is voor morgen. Dit alles gestaafd met een oefening.

Na de lunch kon je een keuze maken uit een aantal expo’s. Ik werd getipt om bij Bill Sturner mee te doen. Ik had er geen spijt van. De start wees echter in een andere richting. De al wat oudere man kwam namelijk precies om 14u zelf pas binnen, terwijl de zaal al behoorlijk vol liep. Bovendien stond er nog niks klaar. De creatieveling liet zich echter niet uit z’n lood slaan en startte gewoon met enkel en alleen een kleine gong als materiaal. Met de titel ‘living in the now’ liet hij ons op schitterende wijze ervaren hoe we onszelf vaak voorbij hollen en vooral ook hoe we nu juist tot rust kunnen komen. De ervaring droop er gewoon van af. Aan de hand van heel simpele voorbeelden maakte hij ons dingen duidelijk. Probeer bijvoorbeeld maar eens om aan het verleden of de toekomst te denken terwijl je een lepeltje hele straffe mosterd in je mond steekt. Ik wed dat jij ook gewoon aan het NU denk op dat moment. Zijn workshop is gewoon omgevlogen.

Na de koffiepauze was er een tweede keuzerondje. Dit keer koos ik voor het verhaal van de sympathieke Canadese Janice Francisco. Zij vertelde over haar ervaringen met de Canadese overheid en haar pogingen om het hele staatsapparaat om te buigen in een creatieve organisatie. Een leerrijk traject waarbij we zeker wat kunnen opsteken van haar ‘lessons learned’ en die van een aantal deelnemers uit andere landen.

Net voor het diner tot slot nog een korte keuzeactiviteit. Hier had ik een uitnodiging gekregen om wat vroeger naar het strand te komen om daar vooraf al een beknopte privésessie te krijgen over het lopen van een labyrint. Een zeer individuele ervaring die ik iedereen ten zeerste kan aanbevelen.

Om te bekomen van dit alles en mede door de boeiende gesprekken heb ik de eerste avondactiviteiten na het diner maar gelaten voor wat ze waren. Ik moet in alle eerlijkheid bekennen dat ze mij persoonlijk ook minder konden bekoren. Echter om de dag in schoonheid te eindigen, ben ik (ook weer na een aanrader) om 23 uur mee gaan doen aan een hip hop initiatie. Ik besef dat mijn vrouw haar eigen ogen niet gelooft als ze dit leest, maar het was gewoon schitterend. Sid, de jongeman die deze workshop leidt, lijkt zo weg gelopen uit de Amerikaanse onderwereld. Maar, het moet gezegd, hij weet zijn publiek aan te pakken.

Uiteraard was er nog drank- en dansgelegenheid, maar ondergetekende koos dit keer toch voor een iets uitgebreidere nachtrust, echter niet voor het neerpennen van de ervaringen van de voorbije dag.

Slaapwel en tot de volgende,

Mark.

P.S.: terwijl ik in de hal van ons hotel dit stukje zit te oploaden op de site, druppelen er telkens een paar feestvierders binnen. Eén ervan, de Duitse Rabea, doet jullie allemaal de groeten en zegt nog dat ik er bij moet schrijven dat jullie iets missen ...